Alice Alkema

Alice Alkema – vrijwilliger bij Motto Prins Alexander

Sinds de start van het project in Prins Alexander in 2008 ben ik vrijwilliger bij MOTTO. Mijn leeftijd is 56 jaar. Naast mijn 32-urige betaalde baan werk ik als vrijwillig buurtbemiddelaar in de deelgemeente. Toen ik de advertentie van Motto in een buurtkrant las, wist ik meteen dat dit voor mij bestemd was. Ik vind het boeiend om in gesprek te gaan met mensen. (Ik doe het soms ook spontaan in de metro, supermarkt of museum.)

“Ik wist meteen dat dit voor mij bestemd was”

Waarom

Een bezoekje brengen bij iemand thuis die bij niemand (meer) herinneringen en gedachten kan uitspreken, of hardop vragen kan stellen, is voor mij een relatief kleine moeite. Maar zo’n gesprek van mens tot mens biedt de ander een luisterend oor, erkenning en soms ook opluchting. Natuurlijk is niet elk gesprek even diep en intensief. Na verloop van tijd is veel uitgesproken. Maar mijn regelmatige bezoekjes geven houvast en het gevoel gekend te zijn.

Wie

Ik bezoek drie vrouwen die op een of andere manier, ofwel in een sociaal isolement verkeren als wel behoefte hebben aan een gesprek over onderwerpen die hen bezighouden waar ze niet met een verzorgster, zoon, dochter of kennis over spreken. Ik bezoek ieder van hen ongeveer om de drie a vier weken. De bezoekjes kosten ongeveer 1 ½ tot 2 uur per keer en daarnaast besteed ik om de zes weken ongeveer 2 uur aan de teambijeenkomst.

Leren

Ik leer veel over hoe mensen (en dus ook ikzelf) in elkaar zitten. Ik verwonder me vaak over de kracht die mensen hebben, hoe ze doorzetten tegen de wind in, hoe ze overleven, wat ze hebben meegemaakt in hun leven. En ik voel me vereerd dat zij intieme zaken over hun leven aan mij toevertrouwen.

Teambijeenkomsten

De teambijeenkomsten zijn leerzaam en nuttig. Het is fijn om de andere vrijwilligers te zien en te spreken en van elkaar te leren. Regelmatig worden speciale thema’s behandeld. Dat zijn vaak onderwerpen die door ons vanuit de praktijk worden ingebracht, zoals de wens van sommige ouderen om niet langer door te leven, of hoe om te gaan met schuldgevoelens, met verdriet over wie men verloren is. Door deze bijeenkomsten worden we beter toegerust om met dergelijke levensvragen van mensen die we bezoeken, om te gaan.

Bijzonderheden

Soms lukt het ook om iets extra’s te doen. Eén van de dames die ik bezoek, kan al jaren niet meer naar het kerkgebouw toe en op een of andere manier was de kerkgemeenschap het contact met haar verloren. Ik merkte meermalen dat ze behoefte had om eens met iemand van haar eigen geloofsovertuiging te spreken. Met hulp van de projectleider lukte het na meerdere pogingen een dominee bij deze mevrouw op bezoek te krijgen! Met een andere, wat jongere cliënt mail ik af en toe, wanneer een bezoekje voor haar geen prioriteit heeft. Zij laat weten wanneer ze behoefte heeft aan een persoonlijk gesprek en dan bel ik haar voor een afspraak. Ik hoop dat ik nog een paar jaar deze dames kan blijven bezoeken, want er groeit hoe dan ook een band tussen ons.