Marian van Witteloostuijn

Logeerhuis De Buren

Mijn naam is Marian van Witteloostuijn (46) en ik ben sinds augustus 2009 vrijwilligster bij Logeerhuis De Buren in Rotterdam. Als achtergrond heb ik een opleiding Arbeidstherapie. Ik gebruik de opgedane kennis uit deze opleiding in de omgang met de gasten.

Als er gasten zijn, ben ik elke donderdagavond van 19.00 tot ongeveer 21.30 uur aanwezig. Op drie momenten van de dag zijn er een paar uur vrijwilligers in het logeerhuis aanwezig. Overdag worden er wat huishoudelijke taken gedaan, zoals stoffen, stofzuigen een wasje draaien en boodschappen doen. Deze werkzaamheden worden al dan niet samen met de aanwezige gasten gedaan. In de eerste periode zijn de gasten vaak nog herstellende van een ziekenhuisopname, maar in een later stadium dienen ze zich ervan bewust te zijn dat als ze weer naar huis gaan, de dagelijkse klusjes ook weer gedaan moeten worden. Als ik kom, vraag ik altijd eerst hoe het gaat en of er al gegeten is. Vaak is dit het geval, en dan kijk ik even of de afwas gedaan is. Als dit niet zo is, overleg ik met de gast of ik de vaat zal doen, of dat we het misschien samen zullen doen. Hierbij probeer ik de gast te observeren. In de weken erop kan ik dan zien of er verbetering is. Zo nodig kan ik aan Mia Bronder (coördinator van dit project) aangeven of ik problemen voorzie als de gast weer naar huis gaat. Deze overdracht gaat via het overdrachtschrift, per e-mail of telefoon. Doordat alle vrijwilligers op deze manier werken en overleggen, kan Mia duidelijk zien waar er eventueel hulp ingeschakeld moet worden als de gast weer naar huis gaat.

“Het was leuk om te zien en te horen dat de dames los kwamen met verhalen van vroeger”

Ik ben met dit project in aanraking gekomen doordat ik in dezelfde flat woon als waar het logeerhuis gevestigd is. Er werd een informatieavond gehouden waar uitleg werd gegeven over dit project. Helaas waren niet alle bewoners even blij met dit nog onbekende project, maar ik heb die avond kenbaar gemaakt dat we blij moesten zijn met de uitleg en dat ik beide organisaties, de Johanniter Orde en KSA/GCW, al op een positieve manier kende. Mijn moeder heeft haar speld van de Johanniter Orde behaald en samen met mijn vader is zij als vrijwilliger met verschillende KSA-vakantieweken mee geweest).Toen de folder van Logeerhuis De Buren in de bus viel met het verzoek om vrijwilliger te worden, heb ik mij gelijk aangemeld.

Door mijn gezondheid (ik heb een instabiel bekken en reuma in het bekkengewricht) ben ik niet in staat zwaar werk te doen. Het is dan ook erg fijn dat dit project dicht bij huis is. In de avonduren hoeft er geen huishoudelijk werk gedaan te worden, maar staan vooral de sociale contacten centraal. Soms moet de afwas gedaan worden, koffie/thee gezet worden of de ontbijttafel voor de volgende dag voorbereid worden. Maar in de loop der tijd heb ik gemerkt dat de meeste gasten deze taken zelf doen.

Ik probeer als vrijwilligster altijd te achterhalen wat de gasten zoal leuk vinden. Er waren op een gegeven moment drie dames in het logeerhuis die het heel gezellig vonden om ouderwetse spelletjes te doen. Al gauw besloten we dat ik een week later de sjoelbak mee zou nemen. De dames genoten enorm en na afloop bedachten we andere spellen die ik vervolgens mee heb genomen, zoals het vlooienspel en het ganzenbordspel. Van het fanatieke spel – ook al waren de dames al wat op leeftijd – heb ik erg genoten.

Het was leuk om te zien en te horen dat de dames los kwamen met verhalen van vroeger. Dit vrijwilligerswerk geeft mij op zo’n avond afleiding en ik vind het fijn om op deze manier toch nog iets te kunnen doen met de studie die ik jaren geleden heb voltooid.