Wim Mostert

Vrijwilliger HiP Rotterdam

Ik ben Wim Mostert, 66 jaar, al een aantal jaren met de VUT en nu dus met pensioen.

Toen ik stopte met werken, kon ik mijn vrije tijd goed gebruiken voor onderhoud aan ons huis, want dat had de laatste jaren stilgestaan. Na een aantal jaren wilde ik ook andere dingen met mijn tijd gaan doen. Ik ging op zoek naar vrijwilligerswerk. Ik hoorde van HiP (Hulp in Praktijk). De visie sprak me wel aan. HiP helpt kerken om iets te betekenen voor de buurt. Je geeft je op als hulpaanbieder en bij een hulpvraag wordt uitgezocht wie van de hulpaanbieders aan deze vraag kan voldoen. Het voordeel is dat je je niet vooraf vastlegt op een vast aantal uren, maar je reageert op de hulpvraag. Past die met je tijd en met wat je wilt, dan ga je op de hulpvraag in.

“Na een aantal jaren wilde ik ook andere dingen met mijn tijd gaan doen”

Ik heb al veel verschillende dingen gedaan. De mensen die je helpt, hebben door omstandigheden geen eigen netwerk meer. Zo kan je als christen iets betekenen voor je naaste. Mensen die geen begeleiding hebben voor een bezoek aan een ziekenhuis, of bijvoorbeeld niet meer uit hun administratie komen, alleenstaande moeders die geen kans zien om hun huisje op te knappen, of alleenstaande mannen die niemand hebben om mee te praten, te schaken of te fietsen; het vrijwilligerswerk is heel gevarieerd. Het is heel bevredigend om te zien hoe mensen positiever worden als iemand anders aandacht aan hen geeft. Bij zo’n individueel contact ontstaat een band die soms lastig is om te beëindigen. Voor mij is dat een beetje een valkuil. Hoe ver ga je in de hulpverlening? Het is soms zoeken naar de grenzen. Ik heb meegemaakt dat het begint met een praatje, de administratie en dat het eindigt in onderhandelen met kopers van een huis. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen. Het geeft mijzelf ook voldoening om nieuwe mensen te ontmoeten en iets voor hen te betekenen. Door HiP kom je in contact met mensen die hulp nodig hebben, mensen die je anders nooit zou hebben ontmoet.