Erica Meijerink

Coördinator van Odensehuis Rotterdam

‘Je moet er de humor van inzien’

‘We zijn terug in de tijd van toen we nog tevreden waren met de kleine dingen in het leven. We kwamen uit een haastige maatschappij, waarin je continu aan het jagen was naar hoe het nóg beter kon. Maar, door de maatregelen rondom corona hebben we geleerd om bewuster de tijd voor elkaar te nemen en konden we al blij worden van een rondje om de boom. Ja, ik kan wel zeggen dat tevredenheid mijn woord van 2020 is.’

‘Dat besef kwam niet gelijk hoor, want je brein denkt in eerste instantie: en nu kunnen we dus helemaal niks meer. Ik was er in het begin dan ook niet blij mee toen het Odensehuis van de gemeente dicht moest. Je begrijpt dat het moet, want we hebben met een enorm kwetsbare groep mensen te maken. Maar dat we twee maanden niks konden doen, dat vond ik behoorlijk frustrerend. Ik zal ook nooit de glimlach op het gezicht van de mantelverzorgers vergeten toen we in juni eindelijk weer open mochten, zo mooi. Wat een opluchting. Want voor hen is het heel zwaar geweest. Ga er maar aan staan, vierentwintig/zeven de zorg voor je schoonmoeder.’

‘Alles moest anders en dat was spannend want je vraagt je af hoe je dat in de praktijk gaat doen. Je moet continu opletten dat de senioren niet te veel bewegen of te dicht bij elkaar komen en na elk toiletbezoek moet je er meteen achteraan om te ontsmetten. We liepen ons de benen uit het lijf en wasten onze handen letterlijk stuk. Maar het is het allemaal waard, want je krijgt er zoveel voor terug. De bezoekers zijn zo blij dat ze weer samen kunnen zijn.’

‘Veel activiteiten konden niet meer, maar je moet er gewoon een beetje creatief mee omgaan en er de lol van inzien. We konden het zo gek niet bedenken. Het mooiste vind ik onze ‘zitstokvolleybal’. We zetten de senioren in een lekkere stoel, met een plastic stok van anderhalve meter in hun handen en een ballon, en die moesten ze dan over een zelfgespannen lijntje proberen te tikken. Het lijkt misschien niks, maar voor hen is het geweldig. Enorm fanatiek werden ze ervan.’

‘Rummikub, Memory en Sjoelen gaat niet zomaar, want iedereen moet op afstand van elkaar blijven, dus je kunt niet meer gezellig met zijn allen rondom de tafel zitten. Toen haalde ik er een groot canvasdoek bij waar we de memorykaartjes op konden leggen en zo schoven we het doek naar elkaar door. En tussendoor alle stukjes ontsmetten hè, je ontsmet je een ongeluk. Maar als je dan ziet wat voor lol iedereen heeft! En, we hebben geen één coronageval gehad. Dat is echt iets om blij van te worden, het kán gewoon.’

 

Tekst: Frances Gallimore – https://schrijvenenspelen.nl/