"Hier voelde het meteen als een thuis"

Silke van den Berg tekst Kjell Hoexum beeld

Het is stil in een van de kamers van Logeerhuis De Buren op Katendrecht. Zonlicht valt door de grote ramen naar binnen en weerkaatst op de Maas. De kamer oogt licht en huiselijk: turquoise muren, kleine bloemetjes op de vensterbank en twee comfortabele stoelen rond een tafeltje. Aan de zijkant staat een verstelbaar bed. “Toen ik hier kwam, viel er meteen een last van me af”, zegt Anneke Verdonk, die hier begin januari 2026 vijf weken herstelde van een heupoperatie.

“Ik had een prachtige kamer met uitzicht”, vertelt ze. “Toen ik hier binnenkwam ben ik op bed gaan liggen en meteen in slaap gevallen.” Na vier dagen ziekenhuis was dat een opluchting. “In het ziekenhuis slaap je nauwelijks. Maar hier voelde het meteen als thuis, als een familie, een gezin.”

Logeerhuis De Buren is een project van Samen010. Het is een plek om te herstellen voor mensen die na een ziekenhuisopname nog niet zelfstandig thuis kunnen wonen, maar ook niet terechtkunnen in een verpleeghuis of zorghotel. In het huis op Katendrecht zorgen vrijwilligers, samen met een coördinator, voor een rustige en huiselijke plek. Gasten eten samen, helpen elkaar waar dat kan en krijgen hulp bij praktische zaken. Zo kunnen ze uiteindelijk weer zelfstandig naar huis.

Voor Anneke was deze plek zelfs de reden dat ze zich uiteindelijk toch liet opereren aan haar heup, die al langere tijd voor veel pijn en bewegingsproblemen zorgde. Ze woont alleen in een eengezinswoning met een trap naar boven. “Mijn bed en douche zijn boven”, vertelt ze. “Ik dacht: als ik na de operatie naar huis moet, red ik dat gewoon niet.” Het vooruitzicht om alleen te moeten herstellen maakte haar zo onzeker dat ze de operatie eerst uitstelde. Tot een kennis haar tipte over Logeerhuis De Buren. “Toen ik hier een gesprek had gehad, viel er een enorme last van me af. Ik heb meteen de chirurg gebeld dat ik me toch wilde laten opereren.”

Tijdens de vijf weken dat Anneke in het logeerhuis verbleef, leerde ze ook het ritme van het huis kennen. In de twee gezellige woonkamers komen gasten samen om te eten, koffie te drinken of gewoon een praatje te maken. “Je zit hier allemaal met hetzelfde verhaal”, vertelt ze. “Daardoor begrijp je elkaar.” In het ziekenhuis leeft iedereen meer op zichzelf, merkte ze. Hier niet. “Het is een beetje alsof je op kamp bent”, zegt ze lachend. “Je eet samen, je praat met elkaar en helpt elkaar waar dat kan.”

Wat begon als een plek om te herstellen, kreeg voor Anneke nog een bijzonder vervolg. Tijdens haar herstel kwam haar dochter vaak langs en raakte ze in gesprek met vrijwilligers en andere gasten. “Op een gegeven moment zei ze: mam, dit is het gewoon. Hier voel ik me thuis”, vertelt Anneke. Inmiddels komt haar dochter elke dinsdag naar het logeerhuis om als vrijwilliger de strijk te doen voor de gasten. Zo werd de plek waar Anneke werd geholpen, een plek waar haar dochter nu anderen helpt.