header-overige-paginas-samen010

Kerkplein is jarig

01-01-2022

Kerkplein is jarig, een jubileum, het bestaat 25 jaar. Dus is er een feestje. Kerkplein zet zich in voor een samenleving waarbij mensen met een verstandelijke beperking niet aan de kant staan maar gezien worden en ‘erbij’ horen’, opent hun website. Het is een project van Samen 010, ‘voert met een groot aantal Rotterdamse kerken en vrijwilligers allerlei vrijwilligersprojecten uit.’ 

Ik ben gevraagd om te komen als verslaggever. En dus fiets ik op een zonnig-zomerse zaterdagmiddag naar de Sint Caeciliakerk in Rotterdam-Alexander. Naar zulke evenementen ga ik altijd een beetje vroeg, maar de zaal zit al halfvol als ik binnenkom en ze hebben er zin in. Tanja Demper, consulent bij Samen 010, is onze gastvrouw. Ze heeft maar 12 uur per week de tijd voor deze klus, maar ze lijkt full time aanwezig met haar onvermoeibaar enthousiasme. 

Eerst natuurlijk thee en koffie met stevige cakejes met een vlaggetje erop van Kerkplein. Dan hebben we elkaar al vrolijk ontmoet met uitroepen dat het zo heerlijk is elkaar weer te zien. Een vorige keer dat ik bij deze club was heerste corona en hoezeer iedereen van de ernst van mogelijke besmettingen doordrongen was, vond ook iedereen het akelig dat je elkaar niet eens mocht aanraken… Nu is dat anders. Maar we blijven voorzichtig. 

Toespraak of zingen?
Hoe organiseer je verder een bijeenkomst voor mensen met een verstandelijke beperking? Een enkele toespraak, van de directeur van Samen 010, Hanny de Kruijf. ‘Ze vroegen tien minuten, maar vijf lijkt me genoeg’, legt zij uit. Het gaat om het wij-gevoel. Dat valt goed. We zouden nog verhalen kunnen vertellen, verhalen met een bijbelse achtergrond, dat slaat aan. Dan zou iedereen kunnen meepraten wat dat verhaal oproept. Want de deelnemers zijn aardig ingevoerd in de bijbelse vertellingen. 

Je kunt ook gaan zingen. Dat deed een koor, voor en met ons. Het koor heet ‘Non troppo’, het zijn zeven zangers (m/v), ze hanteren een breed aanbod aan meezingbare liedjes, begeleid door vakmusici. Ze hebben ervaring in het meenemen van het publiek. De aanwezigen kennen al die liedjes uit het hoofd, terwijl ze bij mij hooguit een gevoel van herkenning opleveren. 
Er wordt geklapt, gezwaaid, eventueel ingehaakt. 

Wat is beperking? 
Het begrip ‘mensen met een beperking’ verdient herziening, bedenk ik, als ik merk dat mijn motoriek op zulke momenten niet zo snel uit zijn schulp komt. Ach, hoe vaak is de benaming voor mensen zoals zij niet veranderd. Gewijzigd inzicht, andere ethiek. Een van de deelnemers hoor ik minstens vier keer uitroepen dat ze nu eenmaal ADHD heeft. En nog een paar syndromen er naast. Zelfinzicht is misschien wel rijker vertegenwoordigd bij deze groep mensen dan bij mensen…  zonder beperking. 

Toegift
Het laatste lied is toch nog niet het laatste. Er klinkt nog een toegift, en dan springt een van de mensen uit het publiek op het podium en zingt met overgave het lied dat ze uit haar hoofd kent. Met de microfoon in haar hand. Misschien is haar overgave wel iets te enthousiast, maar de begeleiding weet waar de medicijnen liggen. 

Dan is er fris en een knabbel. Tijd om nog verder met de deelnemers en alle begeleiders te praten. En een royale maaltijd met lasagne tot slot. Feest in de Caeciliakerk. Sint Caecilia, dat is toch de patroon van zangers en speellieden? 


Bert Kuipers

Dit artikel delen:

Deze website maakt gebruik van cookies

Deze website gebruikt cookies. Door gebruik te maken van deze website, geef je aan akkoord te zijn met het gebruik van cookies. Lees meer

Sluiten