Lenie Blonk – Kerkplein

‘Mensen tot bloei zien komen, daar word ik blij van. Daar bloei ik zelf ook van op. Of je nu verstandelijk beperkt bent of iets anders hebt, iedereen is een compleet mens. Om dat te kunnen zien, moet je je soms meer verdiepen in de ander en doorzetten. Want een compleet mens heeft zijn moeilijkheden en afschrikwekkende of ergerlijke dingen. Daar moet je doorheen, ook als je er geen zin in hebt. Dat is wel een van de fundamentele dingen die ik heb geleerd van het werken met jongeren met een beperking. Soms moet je een stapje terugdoen. Tijd nemen. Stil zijn. Je moet je aan kunnen en willen passen aan de ander.’

‘Het mooiste voorbeeld voor mij was een man die altijd erg binnensmonds praatte en mompelde. Mensen verstonden hem niet en hij werd dan boos omdat hij niet werd begrepen. Maar in de kerk voelde hij zich geaccepteerd. Ik nam de rust om te zeggen: ik heb je niet verstaan wil je het nog eens zeggen? En soms moest ik dat wel drie of vier keer vragen voor ik het hoorde. Maar dat maakte me niet uit. Ik heb met hem een levensboek gemaakt en dan leer je iemand echt kennen. Door tijd, rust en aandacht te nemen. Ik ontdekte dat hij heel veel bad en toen ik na een heftig fietsongeluk weer in de kerk terugkwam, zei hij tegen me: “Lenie, ik heb voor je gebid”. Als er iets bijzonders was, dan bad hij voor je. Van kleine problemen uit de omgeving tot grote wereldproblemen. Maar dat ontdekte ik pas, toen ik hem leerde kennen en luisterde naar zijn gebeden. Hij verrijkte mij.’

‘Je hoeft niet meer te doen dan je kunt, bij Kerkplein worden talenten op waarde geschat en uitgebuit en dat is iets wat in het hectische leven weleens over het hoofd gezien wordt. Bij de ontmoetingsmiddagen voelt iedereen zich welkom, iedereen mag zichzelf zijn. We doen de ene keer iets sportiefs zoals bowlen en de andere keer weer iets creatiefs. De laatste keer kwam er ook een jonge vrouw die epilepsie heeft. Ze wilde heel graag meedoen maar dat kan alleen als iemand meegaat die met haar epilepsie om kan gaan. Ze kwam binnen in de bowlingzaal en kreeg meteen een aanval, want dat is natuurlijk een plek vol prikkels. Ik bleef rustig bij haar en toen ze weer bij was gooiden we rustig samen de eerste bal en daarna deed ze het zelf. Er is voor iedereen plaats.’

‘Kerkplein is voor mij: zien hoe er vriendschappen ontstaan, het gedeelde verdriet als er iemand niet kan komen door ziekte, of als er iemand overlijdt. Of juist de lol die er is. Kerkplein is voor mij pure vreugde. We gaan altijd met een lach uit elkaar en naar huis.’